शब्दांचा लपंडाव
भावनांचे तरंग उमटतात
पण कागद कोराच राहतो
मनात विचारांचे काहूर
शब्दांची मात्र टाळाटाळ
जणू एखादी नखरेल सुंदरी
रुसून कोपऱ्यात बसलीये
कल्पनेचे पंख फडफडतात
लेखणी मात्र स्तब्ध आहे
शब्दांची ही गूढ कोडी
मलाच कधी उलगडत नाहीत
मनात भावनेचा अथांग सागर
काठ मात्र कोरडेपाषाण
कधी शब्दांची होते बरसात
कधी कोरडा दुष्काळ उन्हाचा
आजकाल माझीच कविता
माझ्याशीच लपंडाव खेळते
भूतकाळाच्या स्मृती जाग्या
वर्तमान मात्र मुका झालाय
अक्षरांचे हे नाजूक विणकर
आज मध्येच तुटून गेले
कुठे विरून जातात शब्द
याचे कोडे सुटत नाही
जणू काही माझी कविता
माझ्यावरच अबोला धरून बसलीये
तिचा हा अबोला मला
आतल्या आत पोखरतो आहे
आज तिचा रुसवा काढायला
मी पुन्हा लेखणी सरसावली
ती मंद हसून म्हणाली
तुझ्याशिवाय माझे अस्तित्वच काय....
प्रा.राजश्री पाटील
सुरत
